Ameryka Południowa i Wyspa Wielkanocna (Brazylia, Argentyna, Paragwaj, Peru, Boliwia, Chile, Urugwaj)

25 grudnia 2025 roku jeszcze przed świtem wylatujemy koleżanką Alicją do Brazylii. Na trzy loty późną nocą docieramy do Foz de Iguaçu.

Wodospady Iguazu

Po trzech godzinach snu pędzimy do Puerto Iguazú w Argentynie, aby zobaczyć imponujące wodospady znajdujące się na granicy brazylijsko-argentyńskiej. Wystarczy tylko lokalną komunikacją wyjechać za miasto, aby zobaczyć wspaniałe wodospady. Po stronie Argentyńskiej spędzamy pół dnia i podziwiamy je z trzech szlaków widokowych – są piękne. To stąd są najlepsze widoki. Po południu wracamy do Brazylii i po tamtej stronie docieramy do wodospadów, być może najwspanialszych na świecie. Tutaj jest mniej możliwości ich oglądania ale to tutaj najbardziej efektownie wygląda największy wodospad – Garganta del Diablo. To po tej stronie najbardziej widać ich potęgę aczkolwiek więcej i ciekawiej jest po drugiej stronie granicy – w Argentynie.

Dzień w Paragwaju

Po śniadaniu jedziemy 4 km taksówką na przejście graniczne Brazylia – Paragwaj. W życiu nie widziałem takich tłumów idących przez most graniczny (wszyscy rano idą na zakupy do jednego z najtańszych (jak nie najtańszego) państw Ameryki Południowej. No i tylko turyści spoza kontynentu muszą przejść kontrolę graniczną. W Ciudad del Este wymieniamy tylko trochę waluty u „mobilnych kantorów” i autobusem jedziemy 6 godzin do Asuncion. Tam spędzamy popołudnie w Centrum miasta. Nie ma zbyt wielu atrakcji a te nieliczne są w większości zamknięte jak choćby stary dworzec kolejowy (okres świąteczno-noworoczny to przy okazji początek wakacji w Ameryce Południowej). Natomiast życzliwość mieszkańcy Paragwaju mają wypisaną na twarzach, czuje się w każdym momencie. A lokalny pracownik ochrony polecił nam miejscowe przysmaki w pobliskiej restauracji (Soyo con Tortillas). Po nocy spędzonej w stolicy tropikalnego kraju, o świcie meldujemy się na lotnisku.

Niesamowite Peru

Pobyt w tym pięknym kraju rozpoczynamy od stolicy. Lima ma bardzo piękną starówkę. Choć było około 30℃ bardzo miło wspominam spędzony tam czas. Przepiękne budynki z interesującymi i okazałymi balkonami, kolorowo ubrani i uśmiechnięci ludzie – cóż chcieć więcej? Mniejsze zainteresowanie wzbudziła nadmorska dzielnica Miraflores – ładna, współczesna, światowa.

 

Wieczornym lotem udajemy się co Cuzco, położonego ok. 3400 m.n.p.m., które będzie naszą bazą wypadową na kolejne 3 dni. Trochę ryzykując, bez posiadanej aklimatyzacji, po 4 godz. snu ruszamy na wyprawę, której celem jest zdobycie szczytu Vinicunca i Rainbow Mountain. Busem docieramy na ok. 4500 m.n.p.m. i stamtąd już o własnych (bądź końskich) nogach rusza się w kierunku szczytu. Trasę można podzielić na dwie części – dłuższy odcinek prowadzi delikatnie pod górę natomiast ostatnie ok. 300 m to już dość stroma wspinaczka. Na szczęście droga jest twarda i dobrze się idzie pomimo rozrzedzonego powietrza. Traktuję to wejście bardzo zadaniowo, więc idę swoim rytmem, ostrożnie i równo zmierzam do celu. Pomimo kilku drobnych przerw, po godzinie wchodzę na wysokość 5036 m.n.p.m. – Vinicunca zdobyta! A z niej rozpościera wspaniała panorama na okolicę, w tym na Rainbow Mountain. Schodzimy ok. 300 m w dół a następnie łagodnym zboczem Tęczowej Góry wchodzimy ponownie na 5000 m, a stamtąd wracamy na parking. Dopiero wówczas zaczynam odczuwać skutki rozrzedzonego powietrza a może po prostu za mało piłem wody… Ale na szczęście w kieszeni mam liście koki – kilka biorę do ust i po kwadransie głowa przestaje boleć.

Następnego dnia wstajemy już po 2 w nocy, aby pierwszym pociągiem dotrzeć do Aguas Calientes, skąd autobusem docieramy do Machu Picchu. Wspaniałe miejsce! Zwiedzamy przy niewielkim deszczu ale nie spieszymy się. Bardzo się podoba i nie spieszymy się a wręcz przeciwnie – cieszymy się każdą chwilą tam spędzoną.

Pociąg powrotny do Ollantaytamboo mamy o 13.37 ale wyruszający półgodziny wcześniej pociąg miał czołowe zderzenie z innym pociągiem (jest tylko jeden tor). Niestety, były ofiary. A my w pociągu spędzamy ponad 13 godzin a do Cuzco docieramy dopiero po 7 rano kolejnego dnia. Z tego powodu nie udaje nam się zobaczyć Ollantaytambo (przez okno busa wydawało się bardzo interesujące). A Cuzco zwiedzamy tylko w ramach 3-godzinnej wycieczki, gdzie oprócz Katedry i Plaza de Arms, a także widzimy ruiny Saqsaywaman i panoramę miasta sprzed figury Chrystusa ukrzyżowanego.

Z Cuzco jedziemy 7 godzin do Puno – tutaj w hotelu meldujemy się 30 min. przed północą. zostawiamy bagaże i idziemy widać Nowy Rok na Plaza de Arms (tak się nazywają główne place w Peru). Nie są to tak huczne powitania jak u nas ale były fajerwerki i szampan.

Po 8-ej ran meldujemy się w porcie, gdzie skąd płyniemy na 3- godzinną wycieczkę po Jeziorze Titicaca na pływającą wyspę Uros. Niby nic specjalnego ale fajnie zobaczyć jak ludzie żyją na pływającej wyspie ze trzcin (niczym na dużej tratwie) na wysokości powyżej 3800 m.

Zaskakująca Boliwia

6 km od granicy peruwiańsko-boliwijskiej jest miasteczko Copacabana. Nie ma zbyt wielu atrakcji ale to stąd są rejsy na popularną na Jeziorze Titicaca wyspę Isla del Sol (Wyspa Słońca). A my możemy potwierdzić, że było na niej słonecznie i bardzo ciepło. Fajnie się chodziło po jej pagórkach i miło spędziło czas.

Kolejny etap to La Paz, siedziba rządu i nieoficjalna stolica (konstytucyjną stolicą Boliwii jest Sucre). Miasto słynie z najwyżej położonego na świecie stadionu piłkarskiego na świecie, na którym rozgrywane są międzynarodowe mecze piłkarskie. Niestety, był zamknięty.  Ale przed południem mogłem wejść do Katedry (obok budynki rządowe i parlamentarne) a po południu do Bazyliki. Atrakcji jest sporo ale chyba najbardziej oryginalną i wyjątkowo ciekawą jest sieć kolejek linowych. Mi Teleférico to nowoczesna forma transportu. Zbudowana po to, by ułatwić przemieszczanie się po górzystym i rozległym terenie miasta. Przy tym ma do zaoferowania zapierające dech w piersiach panoramy La Paz i And. Jest to doskonała okazja, aby podziwiać miasto z góry i zrobić niezapomniane zdjęcia.

Będąc w Boliwii nie można zapomnieć o Salarze de Uyuni i Pustyni Atacama, bodajże największej atrakcji tego górzystego kraju (jednego z dwóch w Ameryce Południowej bez dostępu do morza). Do Uyuni docieramy nocnym autobusem z La Paz a z dworca odbiera nas José, z którym pierwszego dnia odwiedzamy cmentarzysko pociągów (kolej dotarła tu w 1888 roku) a następnie jedziemy na Salar. Tutaj na pikniku serwuje nam bardzo smaczne kotlety z Alpaka. Mamy możliwość chodzenia po suchej jak i mokrej części tego mega solniska (ok. 90 na 120 km), a także robimy sobie dużo fajnych zdjęć. No i śpimy w solnym hotelu.

Następnego dnia opuszczamy solnisko na rzecz Pustyni Atacama – niesamowicie górzystej z różnymi formami skalnymi i jeziorkami z Flamingami. Z tych też pięknych ptaków mieliśmy kotlety na obiad. A po zachodzie słońca bierzemy kąpiel na świeżym powietrzu (o ile w dzień było gorąco to wieczorem temperatura mocno spadła a o poranku był przymrozek) w basenie z wodą podgrzewaną z gejzera! Świetny relaks. Po dwóch dniach niesamowitej podróży samochodem terenowym żegnamy się z José na granicy z Chile.

Różne oblicza Chile

Tutaj nasz pierwszy przystanek wypada miasteczku San Pedro De Atacama. Nie mamy tutaj zbyt wiele czasu (zresztą jak przez cały wyjazd), więc decydujemy się tylko na piękną Valle de La Luna, księżycową dolinę, położoną 6 km od San Pedro de Atacama.

Wybrałem się także zobaczyć Gejzery El Tatio, czyli najwyżej położone na świecie pole gejzerów (4300 m.n.p.m.), ulokowane ok. 80 km od San Pedro de Atacama. Miejsce jest bardzo popularne także ze względu na bajeczne wschody Słońca. Z San Pedro jedziemy autobusem do Calamy, skąd lecimy do Santiago de Chile.

W stolicy tego „długiego państwa” (patrząc w kierunku północ-południe) mamy mnóstwo atrakcji do zobaczenia. Pomimo wysokiej temperatury udaje się nam dotrzeć do wielu miejsc, w tym Plaza de Arms, przy której znajduje się Katedra Metropolitarna i dawny Pałac Królewski a w pobliżu jest siedziba Prezydenta Republiki Chile Palacio de la Moneda. Zwiedzamy klimatyczne zaułki ulic Paris i Londres, artystyczną dzielnicę Lastarria, która ma także naturalny i wyjątkowy punkt widokowy – Cerro Santa Lucia. Rozciąga się stąd widok 360 stopni na całe miasto. Po wizycie w studenckiej dzielnicy Bellavista idziemy na Wzgórze Św. Krzysztofa (Cerro San Cristobal) ma wysokość 850 m nad poziomem morza i około 300 m wysokości w stosunku do położenia miasta (fajny punkt widokowy z atrakcyjnym wjazdem wagonikami linowymi).

Jednak najważniejszym punktem wizyty w Chile była Wyspa Wielkanocna zwana także Rapa Nui i Easter Island. Ma tylko jedną miejscowość – Hanga Roa i ok. 9000 mieszkańców. A do tego około 1000 Moai. Nas na lotnisku przywitał kwiatowymi girlandami, poznany w internecie, Nelson. I to z nim pierwszego dnia zobaczyliśmy Orongo, Rano Kau, Ahu Akivi, Puna Pau i Huri a Urenga.

Drugi dzień rozpoczęliśmy od wschodu słońca Tongariki a następnie pojechaliśmy na zbocze wulkanu Rano a Raraku, gdzie powstawały Moai. A na koniec było Anakena, z piękną, piaszczystą plażą. A przed wylotem pożegnały nas kury spacerujące po lotnisku.

Imponująca Argentyna

Z Wyspy Wielkanocnej lecimy z przesiadkami w Santiago de Chile i Buenos Aires lecimy do Ushuaia. W Argentyńskiej stolicy przesiadka wypada w południe i mamy 5 godzin czasu, więc jedziemy zobaczyć zabytkowy Cmentarz Recoleta z początku XIX wieku. Są na nim także pochowani Polacy, którzy w różnych okresach osiedlili się w Buenos Aires i okolicach, a także Eva „Evita” Perón. A w restauracji obok jem najsmaczniejszego steka w życiu!

Pobyt w Ushuaia (miasto na końcu świata) zaczynamy od wycieczki na pingwiny. Po drodze mamy punkt widokowy i muzeum ale nikogo to nie interesuje. Emocje zaczynają się kiedy na kilka minut wchodzimy do łodzi na kilka minut, aby nią dopłynąć na wyspę, na którą zamieszkuje kolonia ok. 7 tys. pingwinów. Niesamowity widok. Kiedy przechodziliśmy alejką pomiędzy nimi, w pewnym momencie jeden pingwin wyskoczył na ścieżkę i skubnął Alę za nogawkę! Interesujące miejsce ale ze względu na dobro zwierząt możemy tam być tylko godzinę. Do Ushuaia wracamy łodzią a po drodze mijamy skalistą wysepkę z latarnią morską, na której wylegiwały się lwy morskie!

Kolejnego dnia idziemy zobaczyć Lagunę Esmeralda. Za miasto wyjeżdżamy busikiem a następnie mamy trekking 9,6 km w obydwie strony i ok. 450 m przewyższenia. Niby nic strasznego ale ponieważ w ostatnich dniach codziennie padało, droga zrobiła się błotnista i ślizga. No i nam przyszło przemierzać szlak w deszczu i błocie. Ale widok laguny wynagrodził wszystkie niedogodności.

Ostatniego dnia robimy tylko spacer po mieście, a właściwie miasteczku. Już w południe stawiamy się w kolejce do odprawy na nasz lot, który został przesunięty z 14:25 na 15:15 i jeszcze mieliśmy lądować na lotnisku za Buenos Aires. O 13.30 był natomiast lot na lotnisko w mieście i to na niego właśnie dotarli pasażerowie (w Ushuaia na lotnisku są tabliczki, że należy stanąć w kolejce do nadania bagażu min. 45 minut przed wylotem). Było sporo ludzi a okienka wolno pracowały. W związku z tym ktoś z obsługi zaczął tworzyć dwie kolejki – na najbliższy lot i pozostałe. My stanęliśmy jako pierwsi w tej drugiej kolejce ale zagadnąłem, czy możemy zamienić loty bo nasz przełożony to nam bardzo nie pasuje. I usłyszeliśmy, że mamy podejść jako ostatni i jak będzie miejsce to możemy lecieć! I udało się. Do miejsca nadania podchodzimy o 13.10 i mówimy, że chcemy lecieć o 13.30 i że tak się już umówiliśmy z Panią, która regulowała ruchem. Po 5 min. bez żadnych dopłat mamy nadane bilety na lot a my idziemy na kontrolę bezpieczeństwa i wchodzimy do samolotu. Na miejscach siedzimy o 13.25 a samolot ruszył 3 min później! Takie rzeczy to tylko tam mogą się wydarzyć!

Do hostelu w Buenos Aires docieramy o 18.30. Zostawiamy rzeczy i idziemy na miasto – mamy 2 godziny do zmroku. Mieszkamy w dzielnicy San Telmo, więc mamy kilometr do znajdującego się w dzielnicy Monserrat Plaza de Mayo. A największą atrakcją jest tutaj niewątpliwie różowa Casa Rosada, formalnie siedziba Prezydenta Argentyny ( zwykle Prezydent mieszka w Quinta de Olivos). Jedynym prezydentem w historii, który faktycznie tu mieszkał był Roque Sáenz Peña w latach 1910-1914. Charakterystyczny kolor Casa Rosada to dziecięcy róż. Kolor fasady ma dwie potencjalne przyczyny: jedna z wersji mówi, że Prezydent Domingo Faustino Sarmiento przy rozbudowie budynku kazał pomalować go na różowo, próbując rozproszyć napięcia polityczne poprzez zmieszanie kolorów opozycyjnych partii politycznych (federalni używali czerwonego, a unitarianie białego). Innym popularnym wytłumaczeniem charakterystycznego koloru budynku jest to, że został on pomalowany krowią krwią jako alternatywa dla farb, ponieważ farba łuszczyła się i odpadała w wilgoci. Nazwa najstarszego placu w Buenos Aires – Plaza de Mayo – pochodzi od wydarzeń rewolucji majowej 25 maja 1810 roku, a sam plac do dziś pozostaje miejscem protestów i wieców dla mieszkańców Buenos Aires. Tutaj znajdują się także siedziby ministerstw, banku centralnego i Katedra Trójcy Przenajświętszej, w której jako biskup posługiwał późniejszy papież Franciszek.

500 metrów dalej mamy Aleję 9 Lipca, siedmiopasmową drogę przecinającą miasto. Na jej skrzyżowaniu z Aleją Corrientes znajduje się Plaza de la Republica, przy którym stoi jeden z symboli Buenos Aires – El Obelisco, zwanym także Obelisco de Buenos Aires. To nowoczesny 67 metrowy pomnik, który został wzniesiony w 1936 roku, dla upamiętnienia 400 rocznicy założenia miasta Buenos Aires. Nieopodal Obelisku znajduje się najstarszy teatr Ameryki Łacińskiej. Teatr Colon, w którym od 1908 roku mieści się opera. Naprzeciwko niego znajduje się siedziba Trybunału.

Relaks w Urugwaju

Jeszcze przed świtem udajemy się do portu w Buenos Aires, aby promem popłynąć do Colonia del Sacramento, małego miasteczka w Urugwaju. Małego ale bardzo ładnego! Te 6 godzin spędzonych na miejscu mija nam bardzo szybko na zwiedzaniu, kąpieli w czerwonej wodzie Rio de la Plata i degustacji miejscowego przysmaku – Chivito Clásico al Plato. Rewelacja!

Buenos Aires

Po powrocie do Buenos Aires nadal jest powyżej 30℃, chociaż pada bądź kropi przez 2 godziny. W deszczu docieramy do dzielnicy La Boca. Stadion La Bombonera właśnie zamykają (10.00-18.00) a na deptaku Caminito nie ma żywej duszy. W drodze powrotnej zachodzimy na Plac Dorrego (centrum dzielnicy San Telmo i odrestaurowany plac targowy Mercado de San Telmo.

Trzeci dzień pobytu w Buenos Aires jest skrócony prze popołudniowy lot do San Paulo. Przed 7 jedziemy autobusem zobaczyć zabytkowy dworzec kolejowy Retiro-Mitre z 1915 roku, zaprojektowany przez brytyjskich architektów. Elementy stalowe konstrukcji powstały w Liverpoolu i przetransportowane do Buenos Aires, gdzie ponownie je zmontowano. Dworzec przez wiele lat był uważany za najważniejszy przykład inżynierii budowlanej w Ameryce Południowej i architektonicznie jeden z najlepszych budynków na świecie. W 1997 roku stacja Retiro-Mitre została uznana za Pomnik Narodowy. Niestety w całości jest zamknięty przez remont! Naprzeciwko dworca Retiro-Mitre znajduje się wieża zegarowa Torre Monumental, ufundowana przez Anglików z okazji odzyskania przez Argentynę niepodległości. Wieżę otwarto w dniu 24 maja 1916 roku.

Stamtąd przemierzamy do dzielnicy San Nicolas, której niewątpliwie największą atrakcją deptak Calle Florida, przy którym mieści wiele najróżniejszych butików, również tych z wyższej półki. Przy tej ulicy również co chwilę słychać słynne „Change money! Dollares! Euro!”. Następnie mijając Obelisk i Plaza de Mayo docieramy do odnowionej dzielnicy portowej Puerto Madero. Piękne miejsce na przerwę kawową. Po chwili oddechu udajemy się ponownie do kultowej dzielnicy La Boca. Caminito właśnie rozpoczęło swoją działalność i pojawili się pierwsi turyści. Zrobiło się jeszcze bardziej kolorowo i gwarno. Na kwadrans wchodzę na stadion La Bombonera a następnie udajemy się na ulicę Venezuela 615, gdzie w latach 1945-1963 mieszkał Witold Gombrowicz. Zabieramy bagaże i udajemy się do Muzeum Sztuk Pięknych. Stamtąd pożegnalny stek i w drogę na lotnisko.

Brazylia na chwilę

W San Paulo spędzamy ostatnie kilka godzin przed wylotem do Europy. Miasto jest niesamowicie duże (ponad 11 milinów mieszkańców), położne na niezliczonych pagórkach. Ma imponującą Katedrę Metropolitarną i całkiem ładną starówkę ale nie można zapomnieć widoku dziesiątek bezdomnych leżących na ulicach. Bajecznie drogie samochody i wielu bardzo biednych.

25 dni w podróży minęło zdecydowanie za szybko. Wiele miejsc zostało nieodkrytych, do których warto powrócić. Natomiast pingwiny być może zobaczę już za dwa miesiące…